29 Kasım 2014 Cumartesi

Bi takım şeyler


Bazen insanların bir bakışlarını gördüğüm zaman hiç olmamayı bile düşünüyorum. O bakış seni yargılıyor, senin onun gözündeki değerinin ne kadar düşük olduğunu gösteriyor. O bakışla parçalara ayrılıp etrafa saçılıyorsun.

Benim bazı insanlar gibi sıcakkanlı, konuşkan, sarılgan, atılgan, tanışkan olmamın beklenmesinden rahatsız oluyorum. Ben değilim yani ne düşünüyorsam onu hemen karşıdakinin suratına yapıştıramam, yeni girdiğim ortamlarda soğuk kalırım, insanlara sarılmam onlarla temas kurmam için belli bir zamanı birlikte geçirmem gerekir, karşımdaki bana güven vermezse çok konuşmam ve espri de yapma çabasına girmem. Ama dostlarımla ve dostum olma yolundaki kişilerleyken onların benim yanımda eğlenmelerini isterim. Güven duyduğum için de aptalca ve saçma bile olsa onları güldürebilecek şeyler yaparım, yanımda mutlu olmaları için uğraşırım.

Karşı tarafın en başta kendimi tanıtmam için bana bir şans, bir fırsat verebilecek biri olduğu konusunda ikna olamamışsam hiç uğraşmam. Bu nedenle de beni tanımak da benimle yakın arkadaş olmak da zaman alır. Bence tanındığımda o kadar da soğuk, kötü ve sıkıcı biri değilim.

Ben kreşteyken bile kendimi riske atmazmışım, kreş psikoloğumuzun söylediğine göre. Evet, kendimi riske atmıyorum. Beni tanımayan bir insana bana saldırması için fırsat vermek istemiyorum. İnsanlar çok bencil ve bir fırsat yakaladıkları zaman hiç düşünmeden sana bi tane indiriyorlar sen onlara bunu yapmayacak olsan bile. İşte bu yüzden soğuğum. Beni tanımak istemeyen ya da yanlış tanıma heveslisi bir insan için uğraşmak istemem.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder