20 Kasım 2014 Perşembe

Depresyon gibi bir şey

Merhaba ben Jihoo. Üniversiteye yeni başladım ve hazırlık sınıfındayım. Sanırım üniversiteden büyük beklentilerim vardı ve lisenin devamı dedikleri hazırlıktan başladığım için belki de biraz hayal kırıklığına uğradım. Sınıf ortamım iyi olmasına rağmen tabiki lisedeki tadı vermiyor özellikle benim gibi kaynaşmakta zorluk çeken biriyseniz o tadı almanız baya bir uzun zaman alıyor. Aslında bu biraz da karşı taraftan güven almadan kendimi insanlara açmamamdan kaynaklanıyor. Neyse asıl konu depresyonda olmam ya da depresyonun biraz hafif bir halini yaşadığımı düşünmem. Bu depresyon hali bayadır vardı aslında ama bahsettiğim şeylerin de bu durumun ağırlaşmasına katkıda bulunduğunu düşünüyorum. Okulda pek fazla da kulüplerin etkinliklerine katılamıyorum. Bu etkinlikler, toplantılar olsun falan pek de hazırlık sınıfı düşünülerek yapılmıyor. Normal ama olması gereken bu sonuçta üniversitenin geri kalan bölümleri hazırlık sınıfının saatlerine uymak için uğraşamaz.
 Neden depresyonda olduğumu düşünüyorum?
Yapmak isteğidim, başarmak istediğim, uğraşmak amacında olduğum onca şey varken benim hiçbir şey için kendime güvenim bulunmamakta. Bununla beraber yapmak istediğim bu işler üzerine düşündüğüm zaman gerçekten de yapmak istemiyormuşum gibi geliyor. Son zamanlarda her şey benim için anlamını yitirmiş durumda. Önem verdiğim birçok şey var ama bunlar için uğraşmaya güç bulamıyorum. Sanırım içinde bulunduğum durumu kendi cümlelerimle anlatmayı beceremeyeceğim bu nedenle şu an okumakta olduğum bir kitaptan alıntı yapacağım:
    ".....Harici olaylar ya da içteki süreçler yoluyla bir inanç çöker:Kişinin, kültür katmanına yaratıcı biçimde katılımı engellenmiştir; tutkuyla onayladığı bir şey hakkında hayal kırıklığına uğramıştır; kişi kendini önce bir nesneye sonra bir başkasına sonra yine başka bir nesneye adamıştır çünkü her birinin anlamı yitirilmiştir....
     ......Kişi bütün somut anlamlardan endişeyle uzaklaşır ve nihai manayı arar, ta ki aslında yalnızca manevi hayatın özel unsurlarından anlamı alıp götüren manevi merkezin kaybedildiğini keşfedene kadar. Ancak manevi merkez isteyerek yaratılamaz, onu yaratma girişimi de yalnızca daha derin bir kaygı üretir."

   Ve son cümlede yıkıldım. Depresif bir ruh hali içerisindeki bir insana söylenebilecek en son sözlerden. Ama inatla tekrar anlam kazanmayı bekliyorum.

4 yorum:

  1. merabaaaaaa hoşgeldiiiiin görüşürüz ki yineeeeee :)

    YanıtlaSil
  2. Vauv :) Merhaba küçük sürprizler ilk yorumlar 2. :D Selamın için teşekkürler.

    YanıtlaSil
  3. rollo may,yaratma cesareti de çok faydalı kitap bak :)

    YanıtlaSil
  4. Okunmayı bekleyen daha çok kitabım var ama onu da listeye ekledim, teşekkürler. :)

    YanıtlaSil