12 Aralık 2014 Cuma

Şeyler


Ne olduğumu düşündüğüm kişiyi gösterebiliyorum ne de olmak istediğim kişiye yaklaşabiliyorum. Her gün bir ara gaza geliyorum, bir şeyleri başaracağıma inanıyor ve onlar için uğraşacağımı söylüyorum kendime ama birkaç dakika sonra omuzlarım düşüyor, gücümü yitiriyorum ve korkuma teslim oluyorum. İnsanlar tarafından küçük görüldüğümü düşünüyorum çünkü ben kendimi küçük görüyorum. Bilmiyorum. Serbest olduğum, elimde yeteri kadar imkan olduğu için mi hiçbir şey yapamıyorum? Zorlanmadığım için mi olmuyor? Rahat mı batıyor bana? Lütfen biri bana büyüklenmeden bir cevap versin. İstedim ki tek başıma doğrulayım, başaramadım. Bir arkadaşım bana yargılanmaktan ve yanlış hatırlamıyorsam rezil olmaktan çok korktuğumu söylemişti. Bu kişinin üzerime gelerek beni ağlattığı ikinci seferdi ya da büyük ihtimalle ben hala aynı zayıf insanım. Ben düşünmüştüm ki o yanılıyor, herkeste olduğu kadar vardı bu korku bende. Bu nedenle de bu şekilde suratıma çarpılması doğru değildi. Sanırım sevdiğim, arada sırada yanlarında yalnız hissetsem ve kızsam bile güvendiğim arkadaşlarımla olduğum için aslında ne olduğumu görmüyor ve hatta görmezden geliyordum. Liseyi bu denli özleyebileceğime ihtimal vermezdim. Evet, bir psikolog adayı olarak bende sosyal fobi var, utanarak söylüyorum. Fark ettim ki lisede insanları az da olsa küçümseyerek bu fobiyle baş ediyordum. Şu an bunu yapamıyorum ve net bir şekilde diplerde sürünüyorum.

6 yorum:

  1. yazılarını okudum ve şikayetlerine, dertlerine ortak oldum. hepimizin paylaşmaya ihtiyacı var, öyle değil mi? haykırışlarımızı duyan biri içimizi rahatlatmaz mı? belki sen de anlattığın zayıflıklarını paylaştıkça onların yükünden kurtulmuş, sırtın hafiflemiş olarak rahatlayabilirsin. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Teşekkür ederim. :) İlk yorumcumsunuz e postamda bloğuma yorum yapıldığını görünce çok heyecanlandım. Hiç beklemiyordum.

      Sil
    2. bloğunla pek ilgilenmiyorsun anlaşılan.10 gün falan olmuş, şimdi mi fark ettin :)

      Sil
    3. Düzenli olarak bakamıyorum. Bi de zaten kimse okumuyor diye biraz rahattım. :D

      Sil
    4. hayat sürprizlerle dolu değil mi? :)

      Sil
    5. Öyle sanırım tuhaf doğrusu :D

      Sil