24 Haziran 2015 Çarşamba

bir insan neden sevdiğini söyleyemez?

"Seni seviyorum." duyulması en güzel söz tabiki fakat aynı şeyi siz ağzınızdan bir türlü çıkaramıyorsanız durum değişiyor. Söyleyemiyorum evet, söyleyemiyorum. Bunun için kendime çok kızdığım da oldu, söylemek için kenimi zorladığım... Yapamıyorum. Neden illa bunu söylemem gerek, başka şeylerden sevdiğimi anlayamıyor musun? Bu söze bu kadar takıntı niye? Artık kendime kızmaktan ziyade insanların beklentisini gördükçe rahatsız oluyorum. Bana alıcaklı gibi görünmeye başlıyolar, birileri bana sevgi gösterdiği zaman kendimi onlara karşı borçlanmış hissediyorum. Aile olsun, arkadaş olsun. Sevgi görmek herkesin hoşuna gider, sevgiden sıkıldım ya da sevmiyorum diye bir şey yok ama ben artık bu beklentilerden çok yoruldum. Ne var yani, bu şekilde kabul edilemiyor muyum? Sıkıldım ve boğuluyorum beklentilerden.
Her insan ister istemez beklenti içinde yaşıyor, olmasını istediği bir şeylerin beklentisi içinde. Benim beklentilerim aza inmiş durumda. İnsan hayal kırıklığına uğradıkça bir şeyleri beklemeyi bırakıyor Bana yapılanın aksine insanları hayalkırıklığına uğratmak hoşuma gitmiyor. Çoğu kişi benim hayalkırıklığımı görmüyor bile. Bilmiyorum, yeteri kadar değer vermediklerinden mi ama eğer umursansaydım, görürlerdi gibi geliyor. Yine de insan çoğu zaman kör olabiliyor. Dediğim gibi insanları hayalkırıklığına uğratmak istemiyorum, incindiklerini görünce üzülüyorum ama bu kadar zorluk çekerken anlayış istiyorum. Sonuçta bazen ben de sevdiklerime karşı körleşsem de kimseyi incitmek istemiyorum. Beklentileri karşılayamamak beni çok üzüyor ve beklentiler arasında sıkıştırılmış hissediyorum, boğuluyorum.
Bu kadar boğulunca acımasızlaştığım da oluyor ama ne kadar soğuk bir insan olsam da taş kalpli değilim, buzlar kraliçesi de değilim ben.
Kırılmanın nasıl bir şey olduğunu bildiğim için üzüldüklerini görünce insanları kırmak istemiyorum. Anlaşılamadığımı, bazen anlaşılmak bile istenmediğimi gördüğüm, umursanmadığım için insanları anlamak, dinlemek ve umursadığımı göstermek istiyorum. Yalnız hissettiğim için onlara yalnız hissettirmeye korkuyorum. Ama bütün insanlara bunu uygulamak her zaman, o kadar zor ki. Bunun bir de karşılığını bulamamak var. Gerçek sevgi karşılıksızdır derler. İnsan sevdiğinden sevgi görmek istemez mi? İnsan umursandığını, değerli olduğunu görmek istemez mi? Hiç mi gösteremiyorum ben? İnsan ilişkileri neden bu kadar zor, bu kadar yorucu? Benim içimde yok heralde. Neden bu kadar yorucu geliyor?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder