7 Temmuz 2016 Perşembe

Birkaç gün önce "Sana Gül Bahçesi Vadetmedim" kitabını bitirdim. Deborah gibi bir Yahudi değilim, akıl hastanesine de gitmedim ama farklı yollarla farklı sebeplerden de olsa aynı şekilde dışlanmış hissetimve kendim ile diğer insanlar arasına bir duvar inşa ettim. Bunu ben yapmış olmalıyım, bu duvara benim elim de değdi.
Dr. Furi'yi hocamla, kendimi de Deborah'la özdeşleştirdim. Dünya bir gül bahçesi değil ama kedim karanlığa hapsetmek yerine yaşamdan alabileceğim tatlara gözlerimi açmalı ve bir tutam almak için ben de ellerimi uzatmalıyım. Bunun için her yeni gün mücadele gerektiriyor fakat benim içimde de yeteri kadar güç var. Yaşama potansiyeli taşıyorum ben de. Hayatın kuralları var, ondan almak istediğim şeyler varsa kurallara göre oynamalı; yaşama bağlanmalı.
Kazandığım zaman benim sesimi de duyacaklar!


2 yorum:

  1. bende de var bu duvar. ben bunu anneme bağlıyorum. çok korumalı yetiştirdi. şimdi üzülmemek için insanlardan uzak duruyorum :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. durumumuz benzer sanırım. :) benim aile de korumacı. kendileri her ne kadar kabul etmek istemese de bu hallerimin kaynağı kişiliğim olmakla beraber aynı zamanda aile karakterimiz. kontrolü ele almaya çalışıyorum; bizlerin büyüyüp yetişkin olmaya çalışırken yapmamız gerekenin eksikliklerimizi, kişiliğimizdeki bazı bozulmaları fark edip her ne kadar öfke ya da üzüntü gibi güçlü duygular duysak da kabullenip kendimizi düzeltmek ve ortaya en iyi halimizi çıkarmak olduğunu düşünüyorum. ifade etmek kolay ama eyleme dökmek çok zor. bir yanımız hep bunun için savaşıyor. :)

      Sil