12 Şubat 2017 Pazar

potemkin zırhlısını izlerken yazdıklarım

Karşıt bir fikre, herhangi bir talebe karşı güç ve dinin kullanılması... bunlar artık çocukça yöntemler olarak görünüyor bana kendini haklı göstermek için. Fakat ne yazık ki hala milyonların susturulması, uyma davranışını göstermeleri için işe yarıyor.
Düşünmekten korkutuyorlar insanları. Düşünmemeleri gerektiği öğretiliyor ya da düşüncelerini kurnazca kullanmaları. Düşüncenin yükü olmadan hayat daha kolay yaşanıyor tabi. Bazı gerçekleri yok saymak iç rahatlığı sağlıyor.

Tanrı'nın asıl hatırlatılması gerekenler din adamları; gücün oynak bir zeminde olduğunu kavraması gerekenler iktidar sahipleri değil midir?

Daha ne kadar aynı düzeni sürdürmek için ısrar edecek, avcı toplayıcılıktan çiftçiliğe geçen insanoğlu. Dev yırtıcıları avlamaktan vazgeçip buğday ekmeye başladın da bu düzenden sıkılmadın mı? Belki de dev yırtıcıları tükettiği için ekin ekmeye başladı. Ezelden beri tüketiyorsun. Kendi sonunu hazırlıyorsun. Sadece tüketip ölmek mi varoluşunun amacı, kendine biçtiğin değer bu kadar mı?
Bu satırları yazıyorum ama kendimi iki yüzlü hissediyorum aynı zamanda.
Farkım nedir?
İnsanların farkı ufak davranışlarda, saniyelerde ortaya çıkar.

Neden hep fark yaratmaya çalışan,değişimi fitilleyen ilkler ölür?
Düzenin dışına çıkar çünkü.
Bazısı unutulur bazısı unutulmaz. Bazen hatırlanır bazen umursanmaz.
Ama insanlar sahip oldukları aklı kullanmaya yanaşmadıkları sürece tarih tekerrür ediyor işte ve unutulmaması gerekenler o zaman illaki hatırlanıyor.

Şunu da gözlemledim ki bir hareketin/düşüncenin etkisini artırmak için o hareket/düşünce mit ve efsanelerle destekleniyor.
Mit ve efsaneler bir süre sonra din gibi uyuşturucu niyetine kullanılmıyor mu?

Peki akıl, ya bireyin özgün düşüncesi?
Uyma, boyun eğme davranışını öğretmek yerine; çocukları, insanları şartlamak yerine düşünmeyi öğretsek?

Yüreğimde sevgi yeşerdikçe kendime güvenebilirim ve düşündükçe önünde ya da sonunda hakikate erişirim.

Korku?
Korku mantığı dondurur ve hataya sebebiyet verir.
Kayıplar fazla oldu mu, acılar ardarda yaşandı mı cesaret artık şaşırılacak bir şey değildir.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder