17 Ağustos 2017 Perşembe

recordis

   İhanet en yakınlardan geldi. Belli ki unutmak istemişim ya da hatırlamaktan yorulmuşum. Lanet olsun ki insan ihanete uğradıkça bir süreden sonra yadırgamıyor, acısının farkına varmıyormuş ve hesap sorma hakkın yok sayıldığında, o zaman, aşağılanmış hissediyorsun en ağır şekilde. Unutmak istediğim, kabus saymak için kendimi zorladığım onca anı yüzeye çıktı. Ağır geliyor ama artık batmalarını isteyemem. Ne anlatacak ne de inanacak birileri var. İhanet de inanmamakla birlikte geldi zaten. Kime ne kadarını aktarabilirim, kim ne kadarını kabul edebilir? Ben bile seneler sonra kabul edebiliyorum. Tutunduğum tek ve en sağlam daldı dürüstlük; elimde değil hala yalnızca ona tutunabilirim. [...] İnce anlamları kalın kafalara iletmeye çalışmaktan yoruldum. Toz toprağın arasında kendini kömür gibi hisseden bir elmasım. İsteyen istediğini düşünsün, söylesin; etraf çamur banyosuna dönüştükçe temiz kalıyorum. Ne kadar kimsesiz kalabileceğimi gördüm; tek bir destek için dua ediyorum. İnancı ispatlamak zorunda değilim; yanımda olduğunu hissettiğim tek varlığa inanıyorum. Beni tanıyan tek değer, yalpalasam bile anlayışını buluyorum.
   Yalanlarınızı örtündükçe göze batıyor eksiklikleriniz ve kuduruyor korkularınız. Tüm kusurlarımla üryan, kim olduğumu sergiledim size. Fakat kör olan ne kusurları anlıyor ne de kin olduğunu kabul ediyor.
   Bu aralar sakinim. Ta diplerden bir fırtınanın yankısı ulaşsa da kulağıma biliyorum, durgun dokunuşlardır yağmuru yağdıran.
   Bana öyle geliyor ki bundan sonra daha da büyük ihtimalle bir yanım hep dışarıdan gözleyecek. Tek güvencem var, yalnızca tek güvencem; hiçbir şeye sahip olmasam da her şeye sahipmişçesine sağlıyor güven hissini, derinlerdeki köklerden: Sarıldığım inancım. Yegane, her şeye rağmen korunmuş inancım. Bir şekilde hep kendime saklayabildiğim, saklamam gerektiği hissettirilen parçam.
   Ben buradayım. Suskunum ve suskunlukta buluyorum aradıklarımı.

1 yorum:

  1. boşver insanları yaaa hepimiz yalnızız işteee.

    YanıtlaSil