19 Kasım 2017 Pazar

yazıyorum tekrar

Kendimi kaybettim.
Kendimle beraber her şeyimi; bütün değerlerimi, fikirlerimi, doğrularımı, hikayelerimi, geçmişimi, bildiklerimi...
Kaybettim derken yitirdim anlamında değil.
Kaybettim derken bulamıyorum anlamında yani bir şekilde orada olduğunu biliyorum, bunu duyumsuyorum fakat henüz elimi uzatamıyorum. Belki korkuyorum. Uzattığımda olduğunu düşündüğüm yerde bulamamaktan korkuyorum.

Ayrıca yorgunum. Baya yorgunum. İstiyorum ama aramaya, başlamaya, yapmaya halim yok.
Fakat yazmaya başladım ya bu tanıdık bir şeylerin hala varlığını sürdürdüğünün göstergesidir.
Ben varım.
Sadece şu an kendimi tanıyamıyorum, kendimden emin olamıyorum.
Kendimi tanıyamıyorum derken utançla vurgu yapmıyorum.
Bir yabancı gibi yalnızca tanımıyorum henüz.
Varım ama bazen var olmak istemiyorum. Olmamaya geri dönmek istiyorum. Çok yorgunum çünkü ve yaşamanın ağır geldiği oluyor.

Görüntüm değişti, çoğuna göre bir hayli. İçimse eski geliyor. Bu eski de beni yoruyor, bu eski de ağır geliyor; sanki arkamdan çekiyor, nefes almamı kısıtlıyor.


zeki müren - gücüme gidiyor böyle yaşamak

1 yorum: